TPSP

Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie

Zamów newsletter

Agnieszka Łukaszewska
MALARSTWO

Archiwalne Wystawy, Dolny Pałac Sztuki


główne

Agnieszka Łukaszewska urodziła się w 1974 roku w Krakowie. Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie, dyplom z wyróżnieniem otrzymała w 1995 roku. Następnie studiowała na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie, dyplom (z wyróżnieniem) obroniła w Pracowni Rysunku prof. Włodzimierza Kotkowskiego w 2000 roku.

W roku 2003 za swoją pracę artystyczną otrzymała Stypendium Twórcze Miasta Krakowa.
W 2008 roku obroniła doktorat na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. Obecnie pracuje na stanowisku adiunkta w Pracowni Rysunku na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. Zajmuje się rysunkiem, grafiką i rzeźbą. W 2011 roku, za swoje portrety, otrzymała wyróżnienie na VII Triennale Rysunku Współczesnego w Lubaczowie. Brała udział w 30 wystawach w kraju i za granicą. Jej prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Kresów w Lubaczowie oraz SMTG w Krakowie.

Najważniejszym i najczęstszym tematem moich prac jest portret oraz pejzaż (czyli ludzie i otoczenie, w jakim żyją). Rysuję swoją rodzinę, bliskich, ale także niezwykłe twarze zapamiętane z tramwaju, odnalezione na starych fotografiach, nieznajomi ze zdjęć z internetu oraz znane osoby z pierwszych stron gazet i z encyklopedii. Ludzie na portretach uchwyceni są w różnych momentach życia — od narodzin do śmierci — ujawniają różne emocje, lęki, radości. Za pomocą akcentów kolorystycznych, zmian skali fragmentów, deformacji i zróżnicowania materii staram się podkreślić najbardziej charakterystycze cechy rysowanych osób. Chciałabym, aby te tak odmienne przedstawienia złożyły się w jak najpełniejszy obraz człowieka, jego fizycznej i duchowej kondycji. Także, aby takie zestawienie wielu różnych portretów, afirmujących indywidualizm, stało się również okazją do refleksji i poszukiwań cech uniwersalnych. W pracy nad pejzażami odnalazłam dodatkowe cele – to mój sposób kontemplacji natury, jej barw i harmonii geometrycznych układów.
Rysowanie umykających momentów życia, jest też dla mnie próbą zatrzymania czasu i uchronienia przed zapomnieniem ludzi, wydarzeń i tego, co może „utrwalić” świat, w jakim żyję.